|
Owê war sint verswunden alliu mîniu jâr!
Owê war sint
verswunden alliu mîniu jâr!
ist mir mîn leben getroumet
oder ist ez wâr?
daz ich ie wânde daz
iht waere, was daz iht?
dar nâch hân ich geslâfen
unde enweiz es niht.
nû bin ich
erwachet und ist mir unbekant
daz mir hie vor was kündic
als mîn ander hant.
liut unde lant, dâ
ich von kinde bin erzogen,
die sint mir fremde
worden, reht´ als ez sî gelogen.
die mîne gespilen wâren
die sint traege und alt;
bereitet ist daz velt,
verhouwen ist der walt:
wan daz daz wazzer fliuzet
als ez wîlent flôz.
für wâr ich wânde, mîn
unglücke wurde grôz.
mich grüezet maneger trâge
der mich bekande ê wol.
diu werlt ist
allenthalben ungenâden vol:
als ich gedenke an manegen
vil wünneclîchen tac,
die sint mir gar enpfallen
gar als in daz mer ein slac,
iemer mêre ouwê.
Owê wie jaemerlîche
junge liute tuont!
den unvil riuweclîche
ir gemüete ê stuont,
die kunnen nû wan sorgen: ouwê
wie tuont si sô?
swar ich zer werlte kêre,
dâ ist nieman frô:
tanzen, lachen, singen
zergât mit sorgen gar.
nie kristenman gesach
sô jaemerlîche schar.
nû merket, wie den frouwen
ir gebende stât:
die stolzen ritter tragent
an dörperlîche wât.
uns sint unsenfte brieve
her von Rôme komen:
uns ist erloubet trûren
und freude gar benomen.
daz müet mich inneclîchen
(wir lebten ie vil wol),
daz ich nû für mîn lachen
weinen kiesen sol.
die wilden vogele
betrüebet unser klage:
waz wunders ist, ob ich
dâ von vil gar verzage?
waz spriche ich tumber
man durch mînen boesen zorn?
swer dirre wünne volget, der
hât jene dort verlorn,
iemer mêre ouwê.
Owê wie uns mit süezen
dingen ist vergeben!
ich sihe die gallen
mitten in dem honege sweben.
diu werlt ist ûzen schoene,
wîz, grüen´ unde rôt
und innen swarzer varwe,
vinster sam der tôt.
swen si nû habe verleitet,
der schouwe sînen trôst:
er wirt mit swacher buoze
grôzer sünde erlôst.
dar an gedenket, ritter,
ez ist iuwer dinc:
ir traget die liehten helme
und manegen herten rinc,
dar zuo die vesten schilte
und diu gewîhten swert!
wolte got, waere ich
der sigenünfte wert!
sô wolde ich nôtic
man verdienen rîchen solt.
joch meine ich niht die huoben
noch der hêrren golt:
ich wolte selbe krône
êweclîchen tragen;
die möhte ein soldenaere
mit sîme sper bejagen.
möht´ ich die lieben reise
gevaren über sê,
sô wolte ich denne singen “wol”
und niemer mêre “ouwê”,
niemer mêre “ouwê”!
|
¡Ay, han desaparecido, ¿dónde?, todos mis años!
¡Ay, han desaparecido, ¿dónde?, todos mis
años!
¿Mi vida es verdad, o de un sueño el engaño?
Lo que siempre creí que era: eso, ¿qué es?
Después me he dormido, y ya no lo sé.
Ahora he despertado, y el saber extraño
de lo que conocía como a mi propia mano.
El pueblo y la tierra donde me crié de niño
se me han vuelto ajenos, cual si fuesen
mentidos.
Mis amigos de infancia están viejos e
indolentes;
talado el bosque, listo el campo aún sin
simiente:
tan sólo el agua fluye, como fluía antaño.
Jamás imaginé por cierto dolor tamaño.
Me saluda indolente más de un conocido.
Por doquier está el mundo en infortunios
hundido:
cuando en tantos dichosos días doy en pensar,
que se precipitaron como un golpe en el mar,
¡ay, más y más dolor!
¡Ay, qué lastimoso es lo que hace la
juventud!
A los que nunca el ánimo acosó inquietud,
no excusan las cüitas. ¡Ay! ¿Por qué actúan
así?
Donde mire en el mundo, nadie está feliz:
danzar, reír, cantar, se esfuman en la
aflicción.
Hueste tan lastimosa jamás cristiano vio.
Ved cómo sienta ahora a la mujer el tocado;
el caballero altivo lleva atuendo de aldeano.
Ásperas cartas hannos llegado desde Roma:
tristeza nos permiten, la alegría nos toman.
Todo esto me acongoja (tan buena era la
vida),
tener que anteponer las lágrimas a la risa.
Si a las aves silvestres aflige nuestra
queja:
¿qué os maravilla ver que el ánimo me deja?
Pero, ¿qué digo, necio de mí, con maligna
ira?
–Si estéril placer sigues, el de allá
extravías:
¡ay, más y más dolor!
¡Dolor, las cosas dulces, cómo nos
conciernen!
Veo cómo en la miel la amarga hiel se cierne.
Por fuera el mundo es bello, blanco, verde y
rojo,
mas cual la muerte negro por dentro y
tenebroso.
Quien fuera seducido por él, que se consuele:
de gran culpa redime la penitencia leve.
Caballeros, pensad en ello: es cosa vuestra;
portáis yelmos lucientes, muchas corazas
férreas,
los mejores escudos y benditas espadas.
¡Si de victoria digno Dios sólo me juzgara!
Entonces yo, hombre pobre, obtendría rico
pago.
No digo feudos, no de señorial oro halago:
quisiera yo llevar, eterna, esa corona,
que el mercenario sólo con su lanza cobra.
Si pudiera hacerme, como ansío, a la mar,
cantaría “salud”, y “dolor” nunca jamás,
¡”dolor”, nunca jamás!
(Traducción: Héctor A. Piccoli) |